Einde van een tijdperk
ColumnEen snelle rekensom leerde me dat ik maar liefst 32 keer op de A50 heb gereden. Natuurlijk is dat veel vaker, maar het was nu met een duidelijke reden. Want vele jaren stond mijn navigatie op ‘Gelredome’ of ‘huis’. Jarenlang was ik er kind aan huis, omdat Snollebollekes daar zijn vele concerten deed.
Het begon allemaal als grap en ik weet nog goed dat Rob (Kemps) tegen me zei dat het heel spannend was of dit ging lopen. De rest is geschiedenis zou ik bijna willen zeggen.
Een aantal keren mocht ik namens de Lampegastuh het publiek opwarmen. Een dankbare taak, omdat je moet zorgen dat iedereen in de stemming is zodra de show begint. Daar zitten allerlei regeltjes aan - bijvoorbeeld geen muziek draaien die ook in de show zit - maar dat is juist voor mij de wedstrijd. Zo goed mogelijk de boel warm draaien in korte tijd.
De rest is geschiedenis...
Maar eerlijk is eerlijk, het is gewoon gaaf dat je uiteindelijk met 30.000 mensen alvast een feestje mag bouwen. Tijdens de familieshows heb je echt heel dankbaar publiek. Kinderen die helemaal aan het stuiteren zijn omdat ze in een stadion de show gaan beleven. Heel veel artiesten kwamen langs en dat is altijd leuk om iedereen weer te zien.
Maar het belangrijkste was gewoon de sfeer. Het voelde voor mij steeds als een schoolreisje waarop je een dag gaat genieten. Je kijkt er naar uit, je weet wat je gaat krijgen en je baalt altijd zodra het afgelopen is.
Het is een mooi moment om te stoppen na 16 keer. Eruit met een knal en dan weer door met andere leuke dingen. Gelukkig zie ik Rob nog iedere week voor onze podcast en daarbuiten spreken we ook vaak af. Ik weet zeker dat hij er met een mooi gevoel op terugkijkt en dat gun ik hem van harte.
Echt een einde van een tijdperk.
Jordy Graat, Veldhoven
Column van Jordy Graat