Tonpraten
ColumnHet is al jarenlang een fenomeen. Een kwartier lang als typetje mensen vermaken met grappen en grollen. Het klinkt heel makkelijk, maar het is echt ontzettend lastig. Bedenk maar eens wat leuks met heel veel humor.
In de afgelopen jaren heb ik bijna alle tonpraters wel een keer gezien, zeker die dan op tv kwamen. De ene ging als een speer en voor de andere werd het een pijnlijke afgang. Soms hoor je dezelfde grappen binnen een paar uur, dus dat geeft maar weer aan hoe lastig het is om origineel te blijven.
Ondertussen zijn deze weken slopend voor deze kletsers. Je doet op een zaterdag 3 of 4 optredens met eigenlijk geen enkele minuut speling. Als het ergens uitloopt, dan is het mis. Zeker voor degene die zich tussendoor moeten omkleden.
Wat is er nou leuker dan lachen
tot de tranen komen?
Jaren geleden had je in Veldhoven veel avonden met tonpraters. Dat was altijd lachen. Soms zelf zondagmiddagen die rustig begonnen, maar tegen het begin van de avond was iedereen los. Dan kreeg je echt zin om heerlijk aan carnaval te beginnen.
Ze hebben me ooit weleens gevraagd om het te proberen. “Wij helpen wel met een leuke buut en dan komt de rest vanzelf”, zeiden ze dan. Maar dat wilde ik niet. Het moet een beetje in je zitten en als je eraan begint moet je er ook alles voor doen en laten. Want alleen dan kun je groeien en beter worden. Plus wat moet ik voor onderwerp kiezen? Er is al zoveel gedaan.
De komende weken zorgen de tonpraters er ook voor dat je aftelt naar carnaval 2026. Laten we hopen dat dit geweldige stukje erfgoed nog lang door blijft gaan. En wat is er nou leuker dan lachen tot de tranen komen? Daar kan weinig tegenop volgens mij. De ton ruilen we over een paar weken in voor confetti.
Tot die tijd: lekker lachen mensen!
Jordy Graat, Veldhoven