Trapondersteuning
Nee, leuk vond ik het niet altijd. Iedere dag op de fiets van Veldhoven naar de middelbare school in Eindhoven. Een halfuur was ik onderweg met een paar klasgenoten. Mét die zware boekentas op de fiets en vooral zónder trapondersteuning. Nou ja, bij harde wind wel, maar dan toch maximaal de heen- óf de terugweg, nooit beide. Maar ja, je kletste wat (voor de mee-lezende jongeren: kletsen is een soort ‘live appen’), keek wat om je heen en voor je het wist was je op school. En terwijl je je er niet bewust van was had je iedere dag een uur bewogen. De spieren werden al vroeg in de ochtend lekker aan het werk gezet om die 8 kilometer te overbruggen voordat de bel ging.
Precies wat het menselijk lichaam
nodig heeft
Ik ben er zeker van dat Ronald Koeman geen trapondersteuning op zijn fiets had toen hij naar de middelbare school ging. Ik denk dat hij de Groningse wind moest trotseren met maximaal 3 versnellingen. Ik kan me voorstellen dat hij zich het leplazarus fietste om na school zo snel als hij kon ergens op een voetbalveld te kunnen staan. Beweging was normaal. Er zat niets anders op. Geen mobieltjes, geen Netflix, geen YouTube. Gewoon 1 bal, 2 goals of als die er niet waren, gewoon 4 jassen op de grond. Lekker in de buitenlucht, precies wat het menselijk lichaam nodig heeft.
Een andere befaamde voetbaltrainer, Leo Beenhakker, sprak eind jaren ’80 van de patatgeneratie. Voetballers met teveel gemakzucht... Teveel trapondersteuning, zullen we maar zeggen. Dan is het maar goed dat de huidige generatie Oranje internationals te maken heeft met Ronald Koeman. De man die als geen ander de juiste ‘trapondersteuning’ kan geven aan zijn spelers. Nu nog een Kieft-achtige geluksgoal of een Van Basten-achtig wonderdoelpunt. En wie weet gaan we dan, net als in de tijd van de speler Koeman, met die cup naar huis. Hup Holland Hup!
Martijn van der Pijl, SlimBezig.