Gemeenschapszin
ColumnElke week verzorgt een bestuurder uit het College van Burgemeester en Wethouders een column in het Veldhovens Weekblad. Zij geven daarmee een inkijkje in hun rol als burgemeester of wethouder. Deze week is wethouder Mariëlle Giesbertz aan het woord.
Mijn buurvrouw plaatste een buurtkastje. Ze is niet de enige. In Veldhoven heeft bijna elke wijk inmiddels buurtkastjes. Daaruit kunnen mensen die het nodig hebben levensmiddelen pakken. Mensen met meer financiële armslag zorgen dat de kastjes gevuld blijven.
Je kunt terecht stellen dat het afschuwelijk is dat deze kastjes voorzien in een behoefte. Natuurlijk hebben we als gemeente een verantwoordelijkheid bij het bestrijden van armoede. En die verantwoordelijkheid nemen we ook.
Kastjes voorzien in een behoefte
Toch zou ik de focus nu even anders willen leggen. Hoe bijzonder is het dat we zoveel zaken als gemeenschap vrijwillig samen oppakken?! Onlangs ruimde ik met enkele zwerfafvalpakkers troep op in Veldhoven-dorp. Een van hen zei: “Met de wereldwijde crises kun je als individu niets. Dit geeft mij het gevoel dat ik tóch bijdraag aan een betere wereld.” Ik denk dat dit de drijfveer van velen is.
Ik word echt geraakt door de onbaatzuchtige inzet van vrijwilligers; hun gemeenschapszin. Bijvoorbeeld de medewerker van Veldhoven Duurzaam die Veldhovenaren helpt om energie te besparen. Of de mevrouw die taalmaatje is van een bewoner van de Buitenjan. Wekelijks zit ze klaar in de bieb om met hem Nederlands te oefenen.
Georganiseerd vrijwilligerswerk is niet ieders ding. In alle eerlijkheid: ook ik vind die verantwoordelijkheid groot. Maar als het even kan haak ik zo nu en dan aan bij initiatieven. Dus vul ik na het tikken van dit stukje het buurtkastje en schrijf ik een kaartje voor iemand die wel wat aardige woorden kan gebruiken. Zo klein kan het zijn.
Mariëlle Giesbertz, wethouder van Veldhoven.
Column van B&W