Foto: Bert Jansen

'Ik ben er gewoon nog'

  Column

Over leven en dood

Sommige telefoontjes zijn zomaar bijzonder en maken blij. Zo ook het telefoontje van een lezer van het Veldhovens Weekblad. Ze belde me naar aanleiding van het eerste artikel over mij en vertelde me met een vertederende onvoorwaardelijkheid, hoe blij en dankbaar ze was, met wat ze las. In het artikel kwam ter sprake wie ik ben en wat ik doe. En daarmee ook mijn missie om de zielenwereld toegankelijker te maken. We hadden naar aanleiding daarvan een prachtig gesprek over het overlijden van haar zus.
Een paar weken later stuurde ze mij een boekje op: 'Ik ben er gewoon nog' getiteld. Het is het waargebeurde verhaal van een jongetje van 11 jaar, dat is verongelukt en ons via zijn juf vertelt hoe het is om aan gene zijde te zijn. Het is een even eenvoudig als oprecht boekje met de waardevolle boodschap vanuit het Licht: 'Ik ben er gewoon nog'.
Wat zou het verlichten, wanneer we dat begrijpen en als inzicht kunnen gebruiken. Dat we kunnen leren een praatje te maken met onze overgegane dierbaren.
Veel mensen die bij mij in de praktijk komen en net iemand hebben verloren, vinden de connectie jammergenoeg (nog) niet. Verdriet en rouw kunnen die connectie tijdelijk vertroebelen. Je hebt het echter nodig om in een hernieuwd evenwicht met jezelf en jouw veranderde wereld te komen.
Als alles z’n plekje heeft, komt het wel, zeker met wat hulp. We zijn zo met elkaar verbonden door de dood heen.

Daarom doe ik door al het gemis heen aan een ieder de oproep, om bij de foto of het altaartje van onze overleden geliefden, een lichtje te branden en gewoon een gesprek te beginnen. Over datgene waar jullie het altijd over hadden, om uit te komen bij wat eventueel nog gezegd wil worden. Het licht in de vorm van de Wereldvredesvlam brandt bij mij thuis altijd. Zo zijn we, wáár we ook zijn, verbonden door het Licht.

Carla van Olst

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden