Foto: Bert Jansen

Column Leven en dood

  Column

Mooie reacties kreeg ik op mijn stukjes in deze krant. Er blijkt veel behoefte te zijn over hoe we sterven en hoe we in contact kunnen komen met de zielenwereld. Vooral in deze tijd waarin we worden geconfronteerd met eindigheid, de angst daarvoor en het anders afscheid nemen van onze dierbaren. Plotseling of alleen, begrafenissen en crematies in besloten kring.
Ik heb zelf Corona gehad. Mijn moeder is namelijk half maart gevallen, was erg ziek en had 24-uurs zorg nodig. Omdat we geen hulp konden krijgen, hebben wij als kinderen de zorg op ons genomen. Ze bleek Corona te hebben en in plaats van een gekneusde voet, bleek haar been gebroken te zijn. Toen er sprake was van een ziekenhuisopname, hebben we als broer en zussen gehuild. Wát als ze er niet doorheen komt?
Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en mijn moeder in ieder geval voor te bereiden. Ik vond het niet gemakkelijk te praten over een mogelijk sterven, maar toonde me dapper. “Mam, je weet datje in de risicogroep valt, hè? 9 van de 10 personen op jouw leeftijd met Corona halen het. Dat is best veel. Maar de 10e haalt het niet. Stel, dat je daar bij zit…"
Er viel een diepe en lange stilte. “Je weet toch, dat ik ook bij je kan zijn, zonder dat ik er fysiek ben?”
“Jazeker”, zei mijn moeder overtuigend, “dat weet ik kind, dat is zo vaak.”
“Nou mam, mocht het zijn, dat je je alleen voelt, of alleen moet gaan, weet dan, dat ik heel dichtbij ben, je hand vast heb en heel veel van je houd."
Met dit besef van onze zielsverbinding ging ze moedig alleen in de ambulance. Na een week zeer liefdevol in het ziekenhuis verpleegd te zijn - Toppers zijn het! - werd ze verplaatst naar een revalidatiecentrum in Eindhoven. Na 7 weken totale eenzaamheid in lockdown, is ze nu weer thuis. Nog heel moe, maar ze is er!
Wat is het bemoedigend, dat we er voor elkaar kunnen zijn, zonder dat we fysiek aanwezig zijn. Zo werkt het ook in de zielenwereld. Het is oefenen, doet ook zeer. Maar ozo waardevol! En in de tijd waarin we nu zitten, sparen we de knuffels!

Carla van Olst.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden