Foto: Jordy

Jordy Graat

  Column

Vroeger, als kleine jongen, keek ik altijd op tegen mijn juf of meester. Ze waren toch een beetje je 2e vader en moeder die je iedere dag zag. Ze leerde je rekenen of taal, omgaan met andere kinderen en vooral jezelf ontwikkelen. Iedere ochtend kwam je de klas in om er samen met de juf of meester een mooie dag van te maken. En aan het einde van ieder schooljaar had je verdriet omdat je afscheid moest nemen.
Ik vind dat het vak van onderwijzen vaak onderschat wordt. Het is niet alleen maar voor de klas staan en sommetjes uitleggen of een spreekbeurt beoordelen. Nee, het is ieder kind goed in de gaten houden en zich verantwoordelijk voelen voor zijn of haar ontwikkeling. Je maakt rapporten, kijkt alles goed na en bereid je lessen voor. Ik ken best wat mensen in het onderwijs en ondanks dat ze enorm van hun vak houden, maken ze zich ook zorgen. Zal de kwaliteit van het onderwijs goed blijven en hoe vangen ze de personeelstekorten op? Eigenlijk zaken waarover juffen en meesters zich niet druk moeten maken. Soms wil ik wel eens spontaan bij mijn oude basisschool binnen stappen en zeggen: "Als jullie iemand zoeken, ik ben er." Maar dat zou afbreuk doen aan het vak van leraar, dat ben je niet zomaar. Hulde!

Meer berichten