<p>Jordy Graat.</p>

Jordy Graat.

(Foto: )

Column Jordy

  Column

Stadion

Ruim 35.000 stoeltjes. Het is stil. Doodstil. Zodra je binnenkomt en aan de rand van het veld staat, hoor je de auto’s voorbij zoeven door de stad gaan. Soms een keer getoeter. Verder hoor je niks. Nouja, een beetje. Op de achtergrond klinkt zachtjes muziek van Prins, door de speakers hoor je zijn hit 'Let’s Go Crazy'. En ik besef me dat we dat allemaal langzaam aan het worden zijn. Knettergek. We houden vol, met hoop op betere tijden. Een koude wind gaat door mijn haren. Ik kijk naar boven, naar de 2e ring waar echt niemand te zien is. Dan komt het besef dat dit nog maanden gaat duren voor al die supporters weer richting het Philips mogen komen. De spanning voelen voor de wedstrijd, de ontlading bij een doelpunt of het chagrijn als er verloren wordt. Wat ik vooral mis is de emotie... De emotie van al die mensen die hier iedere 2 weken komen. Je merkt het aan alles en iedereen: we zijn toe aan de massa. Dat de spelers net even wat harder gaan lopen als er een fluitconcert klinkt. Nu heeft de sfeer soms hetzelfde energieniveau als Sterksel 7 tegen Zwaluwe Vooruit 10. De wedstrijd begint en er vallen 3 doelpunten. Alle keren probeer ik door de microfoon zo enthousiast mogelijk de doelpuntenmaker eruit te schreeuwen. Maar je voelt aan alles dat dit niet de manier is om een doelpunt te vieren. Dat lege stadion, ik heb er heel veel moeite mee!

Jordy Graat

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden