Op eigen verzoek is moeder Ingrid niet echt herkenbaar gefotografeerd. Jammergenoeg rust er op autisme nog altijd een soort van taboe. FOTO: Bert Jansen.
Op eigen verzoek is moeder Ingrid niet echt herkenbaar gefotografeerd. Jammergenoeg rust er op autisme nog altijd een soort van taboe. FOTO: Bert Jansen. (Foto: Bert Jansen)

‘Het is een voortdurend balanceren’

‘Ik hoop dat hij nét zo in zichzelf gaat geloven’

Mireille Camps.

Meer erkenning en begrip krijgen voor mensen met autisme, dàt is de strijd van moeder Ingrid Spruijt. Maar vooral ook tegen wat deze structuurloze en onzekere Corona-tijd nog eens extra doet met hen. Ondanks alles bereikt de zoon van Ingrid een mijlpaal, namelijk het schooladvies voor het Voortgezet Onderwijs. Hij heeft PDD-NOS, één van de vele vormen van autisme. En zijn moeder is zó trots op hem!

VELDHOVEN - Normaal gesproken is de laatste fase van de basisschooltijd al een fase, die gemengde gevoelens losmaakt bij kinderen en hun ouder(s). De grote sprong naar het Voortgezet Onderwijs is spannend: zoon- of dochterlief gaat steeds meer de wijde wereld in. En volgt het schoolkamp, musical en afscheidsavond: een onvergetelijke tijd.

Vermoeiende worsteling

“Maar,” vertelt moeder Spruijt, terwijl ze haar woorden zorgvuldig afweegt, “door autisme is mijn zoon snel afgeleid en overprikkeld. Alle prikkels komen ongefilterd binnen, waardoor zijn hoofd altijd vol zit en hij even ‘bijkomtijd’ nodig heeft om alle informatie rustig te verwerken. Hij heeft moeite met concentratie en tempo, daar doet zijn hoge IQ niets aan af. De worsteling zichzelf bij te sturen in zijn sociale omgeving, vooral dus ook school, is erg vermoeiend voor mijn zoon. Het is een voortdurend balanceren tussen compenseren, camoufleren en zich terugtrekken. Hij merkt dat hij anders is, maar anders dan wat of wie? Hij ís zo, kan niet anders dan zijn unieke zelf zijn en dat vind ik hartstikke prima!”

Informatieverwerking

Corona geeft voor iedereen een structuurverandering. “Op momenten dat veranderingen gaande zijn, komen zijn beperkingen éxtra aan de orde”, benadrukt Ingrid.

“Dat kost veel moeite en energie. Gelukkig bracht het vele thuis zijn in zijn ‘veilige haven’ dan rust. De informatieverwerking van iemand met autisme verloopt anders dan ‘gemiddeld’. Ik heb handvatten gekregen sinds de diagnose, de ‘stempel’ PDD-NOS."
"Toch zie ik interacties tussen andere mensen met kinderen en gedrag van andere kinderen, dat ik ook heel erg graag bij mijn kind had willen zien en dat raakt me. Soms reageer ik nogal fel omdat autisme vaak onderschat of juist overschat wordt. Of omdat er iets gezegd wordt met de bedoeling om te relativeren, wat bij mij dan binnenkomt als ‘het valt toch wel mee’.”

Kwaliteiten

Moeder Ingrid tot slot: “Natuurlijk is het jammer je kind niet te zien stralen op het podium tijdens de musical van groep 8. Maar wat ben ik trots dat hij erbij was, dat hij de vele prikkels heeft doorstaan en betrokken was achter de schermen. Ze zetten sámen iets neer, óók mijn zoon. Op de nieuwe school kan hij verder werken aan zelfinzicht, acceptatie en het benutten van zijn vele kwaliteiten. Groep 8, wát een mijlpaal! Iets met loslaten en kleine jongens die groot worden. Ik hoop dat hij net zoveel in zichzelf gaat geloven als dat ik in hém geloof.”

“Groep 8, wát een mijlpaal. Iets met loslaten en kleine jongens die groot worden” (foto Bert Jansen)

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden