Foto: Bert Jansen

Leven en dood - Column Carla van Olst

Licht in deze tijd. Het is een tijd van vele uitdagingen. Het nieuwe normaal is omgaan met het onbekende. Of zoals ik het iemand prachtig hoorde zeggen, 'te leren dansen met het vertrouwen'.
Op 4 mei keek ik via internet naar de Dodenherdenking in De Schalm en besefte, samen met de burgemeester, hoe anders het is om je te verbinden met elkaar, zonder elkaars aanwezigheid. Voor mij moeilijker om het besef toe te laten van de omvang en de impact van de Tweede Wereldoorlog. Normaal draag je het samen, nu ook, maar het werkt anders alleen achter internet. Ik zoek nog naar de gebruiksaanwijzing hoe hiermee om te gaan.
Zoals je misschien weet, heb ik thuis de Wereldvredesvlam altijd branden. Een soort mijnwerkerslamp op olie, ontstoken aan de altijd brandende vlam in Wales. Voor mij is dat licht een baken, een soort bewijs van de keuze voor vertrouwen, ook al giert de angst soms door mijn lijf. Als ik het niet meer weet of moed ophaal, kijk ik in de vlam, dan wordt het lichter. Aan deze lamp worden belangrijke vuren in Veldhoven ontstoken, waaronder de vlam op 4 mei. De afgelopen jaren mocht ik dat doen, dit jaar heb ik met liefde mijn lamp uitgeleend. Zonder publiek werd de gasvlam ook nu bij het klokmonument aan de Wereldvredesvlam ontstoken.

        'Zullen we ons licht laten
        schijnen?'

Te weten, dat dit licht, deze Werelvredesvlam, doorgegeven wordt en letterlijk licht verspreidt, helpt mij te dansen met het vertrouwen, dwars door alles heen. En dan dit licht weer doorgeven, om samen te durven dansen. Om te geloven, dat we hebben geleerd van de oorlog en dat we zullen leren van deze periode.
Vandaag breng ik het licht bij jou. Met deze intentie zelf een waxientje aansteken, werkt ook prima. Zullen we ons licht laten schijnen?

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden