Stéphane en Noélie worden het lovend en biedend erover eens dat ze zeker nog tien, vijftien jaar blijven. FOTO: Jurgen van Hoof.
Stéphane en Noélie worden het lovend en biedend erover eens dat ze zeker nog tien, vijftien jaar blijven. FOTO: Jurgen van Hoof. (Foto: Jurgen van Hoof)

Uit Frankrijk: Stéphane en Noélie

Tijs van den Boomen

NIeuwe Veldhovenaren in beeld, 1

Uit de hele wereld trekken mensen naar Veldhoven. Stadsonderzoeker Tijs van den Boomen schreef er een boek over. Slim zand wordt op 30 augustus gepresenteerd in café In d'n Olie-fant, het Veldhovens Weekblad publiceert nu al een serie portretten van opvallende nieuwe Veldhovenaren. In dit eerste deel: Stéphane en Noélie Ronchi-Wojewoda uit Frankrijk.

VELDHOVEN - Stéphane heeft een vrije middag en komt rechtstreeks van de pingpongclub naar kinderopvang de Messenmaker. Zijn dochtertje Faustine, een beeldig roodharig meisje, krijgt een knuffel, maar is niet in het minst uit het veld geslagen als papa vertelt dat hij eerst even met mij moet praten. We gaan in een sjofel zijkamertje zitten, waar zijn vrouw Noélie, die stijlvol een paar minuten te laat komt, aanschuift.

A shot

Ze zijn oudgedienden, beiden wonen al bijna vijftien jaar in Nederland, maar pas veel recenter werden ze een stel. Stéphane had toen al twee kinderen. Meteen na de geboorte hebben ze Faustine ingeschreven voor de International School, maar, zegt Stéphane: "Ze gaat straks gewoon naar de basisschool om de hoek."
Dat is opmerkelijk, want zijn oudste kinderen kwamen in het reguliere onderwijs niet goed uit de verf, waarop hij ze alsnog op de International School deed: "We kennen het systeem nu, als je meer weet, durf je ook meer risico te nemen. We just give it a shot."
Noélie, fijntjes: 'We houden de International School aan als back-up.'

Joie de vivre

Stéphane is een groot fan van Nederland: "Hier kun je gewoon om drie uur naar huis gaan. Als je in Frankrijk om vijf uur weggaat, vragen ze of je een halve dag vrij neemt." Zij roemt de kraamzorg: "Je leert hier in je eigen omgeving wat je moet doen, in Frankrijk zit je na de ziekenhuisbevalling ineens onwetend thuis."

Terwijl zij de 'joie de vivre' mist, kan hij het plompe van de Nederlander juist wel waarderen. Blijmoedig poneert hij: "We blijven hier altijd wonen." Een beetje bedenkelijk reageert zij: "Nou, mijn pensioen hoop ik hier toch niet te halen." Lovend en biedend worden ze het erover eens dat ze zeker nog tien, vijftien jaar blijven.

Noélie overweegt in Oerle, waar ze sinds kort wonen, bij de harmonie te gaan: "Ik wil niet meer alleen toeschouwer zijn, maar ook meedoen. Maar ik voel me nog niet sterk

'Hier
kun je gewoon
om drie uur
naar
huis gaan'

genoeg. Gewone, alledaagse chitchat in het Nederlands, dat lukt me niet."
Dat blijkt zelfs voor Stéphane, die bijna accentloos Nederlands praat, lastig. "Bij de pingpongvereniging dwingen ze me Nederlands te praten en dat is hartstikke goed, maar socializen blijft inspannend."

Meer berichten