‘Iedereen heeft toch hetzelfde doel’

Echt erbij stil staan… Nee, meestal niet! Toch zijn dagelijks in ieders directe nabijheid altijd wel ‘stille krachten’ aan het werk waardoor de samenleving door blijft draaien. Mensen die vaak gewoon voorbijgelopen worden, omdat wat ze doen eigenlijk zo ‘gewoon’, zo ‘vanzelfsprekend’ is dat het niet meer opvalt. Het zijn de Veldhovense ‘stille krachten’, die het verschil maken. In deze aflevering een nadere kennismaking met Yvonne Jacobs. Ze is vrijwilliger bij de dierenambulance: stichting Regionale Opvang Zwerfdieren Eindhoven (ROZE) en helpt in bijzondere gevallen bij de dierenbescherming door heel Nederland.

VELDHOVEN - Jacobs wil naast het werk in haar familiebedrijf ook iets voor zichzelf doen en heeft altijd al graag met dieren willen werken, ondanks het ontbreken van een opleiding daarvoor. In 2020 reageert ze op een vacature en wordt aangenomen. “Op de dierenambulance heb je geen opleiding nodig en krijg je toch allerlei soorten dieren in handen, van vogels tot reptielen.”

Jonge dieren

Een dienst begint met de ambulance in orde maken op de basis. “Dan is het afwachten op een melding. Dat is altijd spannend. In de lente en zomer zijn er veel jonge dieren die in de problemen komen. Jonge vogels worden wel eens door een kat of ander roofdier gepakt of ze vallen uit het nest en dan moeten wij ze terug in het nest zetten. Kittens halen we altijd op. We hebben wel eens een aangereden kat opgehaald waarvan ze bij het asiel zagen dat hij lacteerde. Toen zijn wij terug gegaan om de kittens te zoeken.”

Jacobs vervolgt: “Als een vogel iets aan een pootje heeft of heel mager is, dan vangen we hem zelf op en voeren hem. Als de nood aan de man is, met dwang. Een roofvogel in gevangenschap zal niet zelf eten. We zetten ze dan in een donker hok, zodat ze zo min mogelijk stress hebben. Een dag later gaan ze vaak naar de vogelopvang in Someren waar ze verder worden verzorgd.”

Ver van de natuur

Dieren die zwaarder gewond zijn, brengen Jacobs en haar collega’s naar de dierenarts.

Jacobs vertelt: “Mensen staan ver van de natuur. Dat veroorzaakt nogal veel onwetendheid. Ze zien iets op straat zitten, nemen het mee en denken niet na over de consequenties daarvan. Een jong dier zit vaak op een ouder te wachten. Zo lang het niet gewond is en goed eruit ziet, kun je het rustig laten zitten. Een schrijnend voorbeeld is een jong hertje dat we eens op hebben moeten halen. Mensen hadden het uit een weiland hadden meegenomen, omdat ze het zielig vonden. Maar als je dat aanraakt, willen de ouders er niks meer van weten. Bovendien gaven ze het nog koemelk, ook dat is niet goed voor veel dieren.”

En tot slot: “Het leuke is dat je in alle lagen van de samenleving komt. We komen bij de grootste villa’s, maar ook bij mensen die het minder hebben. Het mooie is dat die mensen allemaal toch hetzelfde doel hebben: een dier helpen.”

.

Bianca Kuijpers

Interessant?
Jacobs
zoekt nog
collega’s...